Jan’s blog

Voordat we een video opname van je hadden hebben we natuurlijk ook al eens naar je gekeken. Alleen hebben we daar geen video opnames van maar wel wat afdrukken van op papier. In een van de eerste beelden ben je nog net iets groter van een centimeter! Op dit stadium waren je moeder en ik erg bang dat het nog mis zou gaan. We drufden daarom niet al te blij te zijn. Hoe verder de zwangerschap vorderde hoe meer we onszelf toelieten blij te zijn met je komst.

Op het bovenstaande plaatje ben je acht weken oud en nog zo klein dat je niet te herkennen bent als mens. De volgende opname is een weekje later gemaakt. We waren bang dat het mis zou gaan. Daar waren wat aanwijzingen voor, dus hebben we snel een afspraak gemaakt om te kijken hoe het met je ging. Gelukkig bleek alles in orde. We konder je hartje al zien kloppen. Het was te zien als een oplichtend vlekje dat ‘aan’ en ‘uit’ ging. We waren blij en gerust gesteld.

Een maand later gingen we weer ‘ns kijken. Het was weer spannend om te vernemen of alles in orde was. Gelukkgi wel. We konden nu voor het eerst een profiel van je zien en duidelijk je hoofdje en lijfje onderscheiden.

De nu volgende twee opnames zijn weer een maand later genomen. Nu ben je een stuk groter en heel duidelijk te zien. Ook was je behoorlijk beweeglijk. Het leek alsof je rond zwom in de buik van je moeder. Je draaide je af en toe om. Omdat de bewegingen plaats vinden in een vloeistof met een bepaalde viscositeit lijkt het een stuk gracieuzer dan in lucht. In lucht zou alleen een veertje zo kunnen bewegen. Vandaar dat je moeder je de bijnaam ‘Fluffy’ gaf. We zijn je vanaf toen bij gebrek aan een betere en beschrijvender benaming, ‘Fluffy’ gaan noemen. Intussen proberen we natuurlijk wel een echte en betere naam voor je te verzinnen. Dat valt ons echter niet mee. Vooralsnog komen we er niet uit. Maar goed op dit moment hebben we nog even de tijd.

Afgelopen maandag (vorige week maandag) hadden je moeder en ik een redelijk uitgebreide afspraak bij de gynaecoloog. Je was toen eenentwintig weken oud en nu dus onderhand tweeentwintig weken (om en nabij). Met de diagnostische apparatuur die de dokter voor handen had (“echo”) hebben we uitgebreid in je moeders buik naar jou gekeken. We hebben zeker 30 minuten genoten van de voorstelling. Je was erg beweeglijk. Als eerste heeft de dokter gezocht naar je hartslag. Vervolgens heeft ze de video recorder aangzet, zodat we ook thuis nog ‘ns na konden kijken wat we gezien hadden. Altijd een opluchting om bevestigd te krijgen dat je er nog bent en dat je het “nog doet”. Dokter Lim (zelfde naam in het Chinees als je moeder) was ook blij. Ze controleerde voor zover het mogelijk was alle vitale organen. Hart, nieren, maag, slokdarm, hersenen. We hebben vastgesteld dat je ruggetje inderdaad mooi dicht is. Met enig moeite hebben we uiteindelijk ook vast kunnen stellen dat je geen hazelip hebt. Je bleeft maar van de sensor af wegkijken met je hoofdje richting je moeder. Uiteindelijk draaide je toch even naar ons toe en konden we zien dat je verhemelte gesloten is.

Ik zal je nu niet vermoeien met de verder details van het onderzoek. Je kunt het altijd zelf nog ‘ns nakijken op de video waar ik binnenkort een DVD van ga maken. Aan het einde van het onderzoek vroegen we dokter Lim nog of ze had kunnen zien wat je geslacht is. Helaas had ze daar niet op gelet. Het zou al wel zichtbaar moeten zijn maar toch heeft met het nogal eens mis. De volgende afpraak over minder dan een maand zullen we de gynaecoloog die dan samen met ons naar je kijkt vragen er speciaal op te letten.

Thuis gekomen ik eerst de VHS band omgezet naar mini-DV. Dat speelt prettige af en bovendien kan ik dat makkelijk aan de PC koppelen om het te digitaliseren en er vervolgens een DVD van te meken. Natuurlijk hebben we de band een meerdere keren afgespeeld om nu een goed te kijken. Na wat heen en weer spoelen en pauzeren van de band (beeld) ben ik tot de conclusie gekomen dat je een jongetje bent! Tja, ik ben geen expert maar ‘t ziet er wel naar uit. Mocht je een meisje zijn dan zijn we overigens net zo blij met je.

Het is uberhaupt al een wonder dat je moeder van je in verwachting is. We hadden het eigenlijk niet meer verwacht gezien de medische geschiedenis dus zijn we deste blijder nu het er toch van gekomen is. De eerste weken dat het duidelijk was dat je moeder zwanger was, waren heel spannend. We hoopten en baden vurig dat het stand mocht houden. En ja hoor gelukkig wel! Al in een redelijk vroeg stadium zijn we bij de gynaecoloog langs geweest. We hebben je letterlijk zien ontstaan uit een kompje cellen, dat vervolgens begon te kloppen.