Voordat we een video opname van je hadden hebben we natuurlijk ook al eens naar je gekeken. Alleen hebben we daar geen video opnames van maar wel wat afdrukken van op papier. In een van de eerste beelden ben je nog net iets groter van een centimeter! Op dit stadium waren je moeder en ik erg bang dat het nog mis zou gaan. We drufden daarom niet al te blij te zijn. Hoe verder de zwangerschap vorderde hoe meer we onszelf toelieten blij te zijn met je komst.
Op het bovenstaande plaatje ben je acht weken oud en nog zo klein dat je niet te herkennen bent als mens. De volgende opname is een weekje later gemaakt. We waren bang dat het mis zou gaan. Daar waren wat aanwijzingen voor, dus hebben we snel een afspraak gemaakt om te kijken hoe het met je ging. Gelukkig bleek alles in orde. We konder je hartje al zien kloppen. Het was te zien als een oplichtend vlekje dat ‘aan’ en ‘uit’ ging. We waren blij en gerust gesteld.
Een maand later gingen we weer ‘ns kijken. Het was weer spannend om te vernemen of alles in orde was. Gelukkgi wel. We konden nu voor het eerst een profiel van je zien en duidelijk je hoofdje en lijfje onderscheiden.
De nu volgende twee opnames zijn weer een maand later genomen. Nu ben je een stuk groter en heel duidelijk te zien. Ook was je behoorlijk beweeglijk. Het leek alsof je rond zwom in de buik van je moeder. Je draaide je af en toe om. Omdat de bewegingen plaats vinden in een vloeistof met een bepaalde viscositeit lijkt het een stuk gracieuzer dan in lucht. In lucht zou alleen een veertje zo kunnen bewegen. Vandaar dat je moeder je de bijnaam ‘Fluffy’ gaf. We zijn je vanaf toen bij gebrek aan een betere en beschrijvender benaming, ‘Fluffy’ gaan noemen. Intussen proberen we natuurlijk wel een echte en betere naam voor je te verzinnen. Dat valt ons echter niet mee. Vooralsnog komen we er niet uit. Maar goed op dit moment hebben we nog even de tijd.
